Bu söz, insanın varoluşsal bir arafta kalma halini ve yaşam boyu süren o dinamik oluşum sürecini felsefi bir derinlikle gözler önüne seriyor. İnsan, statik bir nesne değil, sürekli akan ve değişen bir nehirdir. Alıntı, kendimizi tanımlama çabamızın aslında hiçbir zaman nihayete ermeyecek bir yolculuk olduğunu fısıldıyor. Geçmişteki benliğimiz artık geride kalmış bir gölgedir; gelecekteki potansiyelimiz ise henüz gerçekleşmemiş bir tasarıdan ibarettir. Şimdiki zamanda ise bu iki uç arasında sıkışmış, sürekli dönüşen bir köprü gibiyiz. Psikolojik açıdan bu durum, insanın kendilik arayışındaki sancılı ama bir o kadar da özgürleştirici gerçeği temsil eder. Bizler tamamlanmış birer sanat eseri değil, her an yeniden yazılan birer hikayeyiz; bu yüzden insan olmak, her an bir başkası olmaya cüret etmektir.