(Şems-i Tebrizi'ye veya Mevlana felsefesine atfedilen) insanın o konfor alanına ("düzenine") duyduğu hastalıklı bağlılığı ve değişime olan korkusunu yıkan muazzam bir tasavvufi/psikolojik bakış açısıdır. İnsan, kötü bir evlilikte veya sevmediği bir işte sırf "Aman düzenim/maaşım bozulmasın" diyerek acı çekmeye razı olur. Yazar; o konfor denilen şeyin aslında seni çürüten bir hapishane olduğunu; hayatını sarsacak o büyük krizin ("altüst olmanın"), belki de senin gerçek mutluluğuna, özgürlüğüne ("daha iyiye") açılan tek kapı/mucize olduğunu o sarsıcı bir ilahi tevekkülle hatırlatır.