Modern insanın (psikolojideki "Anksiyete/Bunalım" kavramının veya Franz Kafka'nın varoluşsal dertlerinin) o isimsiz ve boğucu buhranını anlatan çok derin bir ruhsal tespittir. İnsan; kolu kırıldığında, iflas ettiğinde veya terk edildiğinde (sebebi belli bir acıda) o yas sürecini yaşar ve iyileşir ("bu bir şey değildir"). Oysa yazar; insanın içinde hiçbir somut sebep yokken aniden büyüyen, adını koyamadığı, nefes almasını zorlaştıran o sebepsiz "melankolinin/boşluğun" (neyin acısını çektiğini bilmemenin); insan aklını çıldırtan asıl "kahredici" işkence olduğunu fısıldar.