Kurban psikolojisinden çıkmayı ve iradeyi ele almayı öğütleyen çok sert bir motivasyon (ve karakter inşası) kuralıdır. İnsanlar genellikle geçmiş travmalarına, haksızlıklara veya şanssızlıklarına sığınarak sürekli ağlar ve "neden ben" diyerek kendilerine acırlar. Bu acıma duygusu, insanı hareket etmekten ve üretmekten alıkoyan en konforlu (ama en zehirli) uyuşturucudur. Yazar, bir kitap yazmak, bir şirket kurmak veya kendi hayatını baştan inşa etmek isteyen birinin; o "zavallı ve mağdur" kimliğini bir kenara fırlatması ve yaralarına rağmen sorumluluk alması gerektiğini tokat gibi bir netlikle ifade eder.