Bu söz, zeki ve esprili konuşmanın (nükte) ölçüsünü belirler. Bir sohbette yerinde yapılan ince bir mizah, o konuşmayı tıpkı yemeğe lezzet katan tuz gibi çok keyifli ve akılda kalıcı hale getirir. Ancak konuşmanın tamamı sadece espri ve nükteden (yemeğin kendisinden) oluşursa, bu o sohbetin ciddiyetini, ağırlığını ve anlamını yok eder; tıpkı bir kaşık dolusu tuz yemenin insanı iğrendirmesi gibi rahatsız edici olur. Her şey dozunda güzeldir.