Olgun kimse affetmeyi borç, iyilik etmeyi farz olarak kabul eder. Bu bilgece ahlak ilkesi, insan ilişkilerinde erdemin ve ruhsal olgunluğun ulaştığı en üst sınırı tanımlar. Zayıf karakterler kin gütmeyi ve intikam almayı bir güç gösterisi sanırken; olgun insan, karşısındakinin hatalarını bağışlamayı kendi vicdanına olan bir borç olarak görür. İyilik yapmayı ise dışsal bir övgü arayışı için değil, varoluşsal ve ahlaki bir zorunluluk olarak kabul eder. Bu duruş, insanı kötülüğün ve nefretin yarattığı kısır döngülerden kurtararak, içsel bir huzura ve evrensel bir sevgi olgunluğuna ulaştırır.