Bu söz, insanın ölüm gerçeği karşısındaki o mutlak acziyetini anlatır. Hayatta karşılaşılan hastalıklar, krizler veya felaketler için insan zekası her zaman bir çözüm, bir çıkış yolu veya bir direniş biçimi üretebilir. Ancak düşünceler sınırları aşıp o nihai sona, ölüme odaklandığında, yapılabilecek hiçbir şey, söylenecek hiçbir teselli yoktur. Ölüm, insan aklının ve iradesinin bittiği, çaresizliğin en saf haliyle hissedildiği tek mutlak gerçektir.