Toplumda ve aile içinde zihinsel engelli, ruhsal olarak hasta veya bağımlı bir yakını olan insanların yaşadığı o bitmek bilmeyen, her gün tekrarlanan sessiz sabır sınavını ve yıpratıcı kederi anlatan sarsıcı bir halk bilgeliğidir. Ölüm, kesin bir bitiştir ve yas süreci zamanla hafifler; ancak sürekli devam eden bir delilik veya ruhsal buhran, ailenin her gün aynı acıyla ve çaresizlikle yüzleşmesine yol açar. Bu söz, bizi bu görünmez acıları yaşayan insanlara karşı empati ve şefkat duymaya, toplumsal dayanışmayı ve desteği bu ailelerden esirgememeye çağıran derin, hüzünlü ve gerçekçi bir ahlaki uyarıdır.