Bireysel özgürlüğün sadece hapiste olmamak değil, "hiyerarşiden kurtulmak" olduğunu anlatan muazzam bir eşitlik tanımıdır. İnsanlar hapiste olmasalar bile; patronlarına, siyasilere, zenginlere veya mafyaya ya çıkarlarından dolayı (saygıyla yaranarak) ya da başlarına bir şey gelmesinden çekinerek (korkuyla) bakarlar. Bu bir ruhsal köleliktir. Gerçek "özgür" insan, kimseye muhtaç olmayan, kimseden bir şey dilenmeyen ve kimsenin gücünden korkmayan; dolayısıyla karşısındaki kral bile olsa onun gözünün içine herkesle eşit hizada (ne ezilerek ne de yaltaklanarak) doğrudan bakabilen onurlu insandır.