Toplumdaki o klasik "terapiye sadece deliler/zayıflar gider" şeklindeki o kaba ve cahilce algıyı tamamen tersine çeviren, terapiyi öven muazzam bir cesaret tanımıdır. Çoğu insan içindeki travmaları, zayıflıkları ve yaptığı hataları halının altına süpürüp (inkâr edip) kendini "güçlü" sanarak hayatına devam eder. Oysa yazar; o koltuğa oturup kendi karanlığıyla, geçmişiyle, annesiyle ve korkularıyla ("kendisiyle") göz göze gelmenin ve o yaraları kanatarak temizlemenin, dünyadaki en korkutucu ama bir o kadar da en asil, "yürek ("cesaret") isteyen" savaşçılık olduğunu kanıtlar.