Bu kısa ama derin psikolojik tespit, insanın toplumsal hayatta kendi gerçekliğini bastırarak taktığı maskelerin ne kadar koruyucu bir işleve sahip olduğunu gösteriyor. Toplum, genellikle insanın ham, çıplak ve gerçek duygularını kabullenmeye hazır değildir. Bu yüzden hepimiz onaylanmak, dışlanmamak veya güvende hissetmek için birer "rol" oynarız. Ne var ki, insanın bu maskeleri çıkarıp en savunmasız, en sahici haliyle (rol yapmadan) ortaya çıkması, onu eleştirilere, yara almaya ve anlaşılmamaya karşı tamamen açık hale getirir. Bu söz, dürüstlüğün ve kendin olmanın aslında büyük bir bedeli olduğunu ve saf sahiciliğin insanın ruhunu nasıl acıttığını hüzünlü bir dille ifade ediyor.