Sabah uzun, öğle daha uzun, akşam kısa, gece nihayetsizdir. Çocukluk kısa, gençlik daha kısa, yetişkinlik uzun, ihtiyarlık bir akşam saatidir. Bu derinlikli ve melankolik zaman analizi, insan ömrünün evrelerini ve bu evrelerin ruhumuzda bıraktığı hissi muazzam bir doğa metaforuyla açıklar. Çocukluğun saflığı ve gençliğin coşkusu birer an gibi gelip geçerken; yetişkinliğin getirdiği sorumluluklar ve ihtiyarlığın o hüzünlü akşam vakti ömrün en uzun ve sarsıcı dönemleridir. Hayatın son demlerindeki o nihayetsiz gece (ölüm ve yalnızlık bilinci) ise varlığımızın en derin muhasebe alanıdır. Bu felsefi bakış açısı, zamanın akışındaki bu kaçınılmaz adaleti ve geçiciliği kabullenerek, ömrün her evresini kendi hakikatiyle yaşamayı öğütler.