(Stefan Zweig'in "Satranç" romanından (veya benzeri bir satranç felsefesinden) alınmış o kült ve klostrofobik güvenlik itirafıdır). Gerçek dünyanın o kaotik, haksız, zalim ve tahmin edilemez yapısından kaçan bir zihnin sığınağıdır. Satranç tahtası (64 kare), dış dünyanın aksine kuralları belli olan, ihanetin olmadığı, (öngörülebilir) ve sadece saf mantığın işlediği bir sığınaktır (güvende hissediyorum). Orada şans yoktur; eğer yenilirsen (zarar görürsen), sistemi veya başkalarını suçlayamazsın, (tek suçlusu benim) diyerek kendi hatanı bilirsin. Adalet sadece o tahtanın üzerindedir.