Bu söz, toplumsal acıların ve bireysel mağduriyetlerin estetikleştirilerek romantize edilmesinin arkasındaki tehlikeli yanılsamayı gözler önüne seriyor. Çoğu zaman mağdurun direnişini veya asil duruşunu yüceltirken, aslında onu bu çaresizliğe mahkum eden çarpık yapıyı gözden kaçırırız. Mazluma duyulan bu sahte hayranlık, farkında olmadan zulmün kaynağını meşrulaştırır ve onu görünmez kılar. Sistem, kendi yarattığı trajedileri birer kahramanlık hikayesine dönüştürerek kendi varlığını temize çeker.

Psikolojik ve felsefi açıdan bakıldığında, acının kutsanması toplumsal vicdanı rahatlatmanın pasif bir yoludur. İnsanlar mağdurun sabrını överken, o sabrı zorunlu kılan adaletsiz düzeni sorgulamaktan kaçınırlar. Bu durum, sömürünün ve eşitsizliğin rıza mekanizmalarıyla yeniden üretilmesinden başka bir şey değildir. Sonuçta, asıl odaklanılması gereken şey kurbanın asaleti değil, onu kurban eden mekanizmanın ta kendisidir.