Satranç oyununun sadece masum bir zekâ bulmacası değil, insan doğasındaki strateji ve yok etme (savaş) güdüsünün en saf simülasyonu olduğunu anlatan bir aforizmadır. Tahta üzerindeki o "altmış dört kare", orduların manevra yaptığı devasa bir savaş meydanıdır. Piyonlar (piyadeler) feda edilir, filler ve atlar (süvariler) pusu kurar, vezir (başkomutan) acımasızca saldırır ve amaç karşı tarafın "şahını" (kralını) esir alıp onu tamamen yok etmektir. Yazar, bu soylu zekâ oyununun aslında kan dökülmeyen, matematiksel ve kusursuz bir meydan muharebesi olduğunu sanatsal bir dille özetliyor.