Bu derinlikli aforizma, insanın özünün sevgiyle yoğrulduğunu, ancak yaşam yolculuğu boyunca toplumsal baskılar, travmalar ve korkularla kirlenip kendini savunduğunu ifade eder. Korku, sonradan öğrenilen ve ruhu prangalayan bir hisken; sevgi, fabrika ayarımız olan o saf ve evrensel birleştirici güçtür.