Bu söz, sinemanın temel doğasını ve sanatsal gücünü çarpıcı bir metaforla açıklıyor. Sinema, zamanı soyut bir kavram olmaktan çıkarıp, kare kare, sahne sahne somutlaştıran bir sanattır. Her bir film karesi, her bir çekim, tıpkı bir mozaiğin küçük, renkli taşları gibi, belirli bir zaman dilimini, bir anı temsil eder. Yönetmen ve kurgucu, bu zaman parçacıklarını ustaca bir araya getirerek, kronolojik bir akış ya da karmaşık bir kurguyla izleyiciye benzersiz bir zaman deneyimi sunar. Bu, sadece geçmişi kaydetmek değil, aynı zamanda zamanı yeniden inşa etmek, onu farklı perspektiflerden göstermek ve hatta algısını değiştirmektir. Sinema böylece, izleyicinin zihninde bir bütünlük oluşturan, zamanın akışından süzülmüş, özenle seçilmiş anların birleşimiyle meydana gelen büyülü bir eser haline gelir.