Bu söz, insan ilişkilerindeki en derin bağın entelektüel uzlaşılardan ziyade duygusal rezonansla kurulduğunu felsefi bir dille ortaya koyuyor. Psikolojik açıdan bakıldığında, iki insanın aynı duygusal frekansta buluşması, zihinler arasında kalıcı bir köprü inşa eder. Bu durum, empati yeteneğinin ötesinde bir ortak öznellik anıdır. Bir kez yaşanan bu yoğun hisdaşlık, zamanla ve mesafelerle aşınmayan bir anlayış eşiği yaratır. İki insan gelecekte farklı yollara sapsa ya da farklı düşüncelere kapılsa bile, geçmişte paylaşılan o tek bir samimi his, birbirlerinin iç dünyasını okuyabilmeleri için her zaman bir anahtar vazifesi görür. Çünkü ruhsal düzeyde bir kez kurulan o derin temas, insanın yalnızlık illüzyonunu yıkar ve ötekini anlama çabasını ebedi bir aşinalığa dönüştürür.