(Mevlana, Şems-i Tebrizi veya tasavvufi bir derinliğe ait) insan iletişiminin o en sihirli ve metafizik kuralıdır (Samimiyetin anatomisidir). Bir hatip, bir yazar veya bir siyasetçi saatlerce en güzel diksiyonla, mükemmel kelimelerle konuşabilir. Ancak yazar; eğer o sözler konuşanın kendi ruhundan, acısından ("kalbinden") koparak (samimiyetle) gelmiyorsa, sadece ezberlenmiş bir tiyatro metni ("ağızdan çıkan laf") gibiyse; karşıdaki kişinin sadece fiziksel olarak o sesi duyacağını ("kulağına gideceğini") ama asla "inanmayacağını (kalbine dokunmayacağını)" o şairane dürüstlükle fısıldar. İkna etmenin tek yolu, inanmaktır.