Abdülhak Hamit Tarhan (1852-1937)

Türk edebiyatının Şair-i Azam’ı Abdülhak Hamit Tarhan, ölüm, aşk ve varoluş temalarını işleyen derin felsefi sözleriyle düşünce dünyamızı şekillendirmiştir. Tanzimat’tan Cumhuriyet’e uzanan köprüde, geleneksel şiir kalıplarını yıkarak Türk edebiyatına metafizik bir derinlik kazandıran sanatçı, modern Türk şiirinin de öncü kurucuları arasında yer alır. Hayat ile ölüm arasındaki o ince ve tekinsiz çizgiyi, insan ruhunun en karanlık dehlizlerini ve en aydınlık zirvelerini büyük bir ustalıkla tasvir etmiştir. Onun tiyatro oyunlarında ve lirik şiirlerinde dile getirdiği felsefi sorgulamalar, bireyin evrendeki yalnızlığını, kozmik boşluğu ve varoluş sancısını en çıplak haliyle ortaya koyar. Özellikle eşi Fatma Hanım’ın vefatının ardından kaleme aldığı ve Türk şiirinde bir dönüm noktası kabul edilen Makber, ölümün estetik ve felsefi bir boyutta ele alındığı en sarsıcı başyapıtlardan biridir.Hamit’in kelimeleri, sadece bir dönemin edebi zevkini yansıtmakla kalmaz; aynı zamanda zamansız bir bilgeliğin ve evrensel hakikatlerin kapılarını aralar. Doğu ve Batı kültürlerini potasında eriten entelektüel birikimi, onun aforizmalarında derin bir tefekkürün ve entelektüel bir isyanın izlerini taşır. Aşkın yüceliği, kaderin kaçınılmazlığı, tabiatın ihtişamı ve insanın faniliği, onun her cümlesinde adeta yeniden hayat bulur. Şair-i Azam’ın geride bıraktığı bu zengin düşünsel miras, bugün de insan ruhunun derinliklerine inmek, varoluşun gizemlerini anlamlandırmak ve kelimelerin büyüleyici gücüyle tanışmak isteyen her edebiyatsever için vazgeçilmez bir rehber niteliğindedir.