Bu ahlaki söz, gevezeliğin, dedikodunun veya öfkeyle konuşmanın yarattığı yıkımlara karşı suskunluğun ne kadar yüce bir erdem olduğunu anlatır. Her durumda doğru zamanda susmayı başarmak, insanın diline, öfkesine ve dürtülerine hakim olduğunun en büyük göstergesidir. İnsanı en çok zor duruma düşüren şeyin dili olduğu düşünüldüğünde, susabilmek tüm diğer iyi huyları yöneten ve koruyan anahtar bir erdem (efendi) olarak kabul edilir.