(Evrimsel biyolojinin, varoluşçuluğun ve doğa ananın karşısında insanoğlunun o acizliğini/kibrini anlatan sarsıcı bir yüzleşmedir). İnsan kendini dünyanın hakimi, ölümsüz bir efendi sanır. Oysa yazar, 4.5 milyar yıllık devasa dünya (tabiat) tarihi içinde insanın o kısacık ömrünün ve medeniyetinin aslında bir toz zerresi (geçici bir olay) olduğunu hatırlatır. İnsan, bu dünyada sadece biraz doğayı tahrip eder, binalar diker (tırnaklarının izini bırakır), savaşlar ve acılar yaşar (gözyaşlarını bırakır) ve sonra tıpkı diğer canlılar gibi toprağa karışıp sessizce (gidecektir) silinir. Dünyanın sahibi doğadır, insan sadece yıkıcı bir misafirdir.