İlber Ortaylı veya Halil İnalcık ekolünün, Türk tarihinin dünyadaki (ve Asya-Avrupa'daki) o devasa, ezici ve görkemli ağırlığına dair duydukları o rasyonel (akademik) hayranlığın dışa vurumudur. Yazar; Türklerin dünya tarihindeki devlet kurma becerisinin, askeri dehasının, üç kıtayı yönetme kapasitesinin ve o muazzam dil/kültür yayılımının o kadar ihtişamlı olduğunu söyler ki; bu arşivleri, belgeleri ve olayları objektif bir şekilde okuyan (ve inceleyen) hiçbir namuslu "tarihçinin", bu millete hayran olmaktan (yani "milliyetçi/vatansever" olmaktan) başka bir akademik veya vicdani şansı kalmadığını çok net bir dille belirtir.