Bu klasik atasözü, üretmeden, emek vermeden ve çaba göstermeden bir şeylerin sonucundan veya kazancından pay bekleyenleri eleştirir. Başarının, zenginliğin veya rahatlığın elde edildiği "harman" zamanında, o ürünün yetişmesi için "tarlada" ter dökmeyen kişinin oradan bir hak talep etmeye veya gururla pay almaya hakkı yoktur. Emek ve hak ediş arasındaki doğrudan ve sarsılmaz ilişkiyi vurgular.