Bu söz, insan kalbinin derin ve hüzünlü doğasını, kırıklıklarını ve hafızasını anlatan edebi bir tespittir. İnsanın yitirdiği sevgilileri, hayalleri, dostları ve geçmiş acıları fiziksel mezarlara değil, doğrudan kendi göğsündeki o derin vicdan ve duygu merkezine (kalbine) sessizce gömdüğünü psikolojik bir estetikle ifade eder.