Bu atasözü, insanın dünyayı sadece kendi kişisel deneyimleri, dertleri veya refah düzeyi üzerinden algılamaya ne kadar meyilli olduğunu anlatır. Refah içinde yaşayan biri, başkalarının çektiği sefaleti hayal dahi edemez; empati kurmakta zorlanır. Buna karşılık, sürekli yoksulluk çeken biri de dünyada bolluk ve iyilik olabileceğine olan inancını yitirir. Kendi gerçekliğinin sınırlarına hapsolmuş insan zihninin acı bir özetidir.