Bu ironik ve mizahi tespit, Türkiye'nin politik, ekonomik ve sosyolojik yapısındaki yapısal durgunluğu ve ilerleme yanılsamasını eleştiriyor. Zaman zaman atılan yenilikçi adımlar, yaşanan ekonomik sıçramalar veya toplumsal değişim dalgaları, ülkenin kalıcı bir şekilde ilerlediği (uzadığı) hissini verir. Ancak kültürel refleksler, köklü bürokratik engeller veya yapısal sorunlar nedeniyle, desteklenen güç (gerilim) ortadan kalktığı anda toplum hızla eski alışkanlıklarına ve sorunlarına (orijinal formuna) geri döner. Bu söz, köklü bir zihniyet devrimi olmadan atılan yüzeysel adımların geçici olduğunu, ülkenin kendini sürekli tekrar eden bir döngüye hapsolduğunu acı bir gülümsemeyle ifade ediyor.