Benjamin Franklin'e atfedilen (ve popüler kültürde/polisiye romanlarında sıkça kullanılan) bu kinik ve gerçekçi aforizma, insan doğasının o dedikoducu, zayıf ve "güvenilmez" karakterini anlatır. İnsanlar birbirlerine yeminler edip sır verirler. Ancak insan zihni, taşıdığı o tehlikeli veya büyük bilgiyi (sırrı) baskı altında tutmakta zorlanır ve bir gün mutlaka onu başka birine fısıldar. Yazar, yaşayan birden fazla insanın olduğu hiçbir denklemde "gizlilik" diye bir şeyin olamayacağını; gerçek bir sırrın ancak ve ancak o bilgiyi bilenlerin toprağın altına girmesiyle (ölümüyle) güvende kalabileceğini karanlık bir mizahla özetler.