Modern dünyanın "arsızlığı özgüven sanan" o sığ psikolojisine karşı, "utangaçlığın ve mahcubiyetin" itibarını iade eden muazzam bir karakter okumasıdır. Günümüzde sesi çok çıkan, her şeye karışan ve hiç utanmayan (arsız) insanlar "özgüvenli ve başarılı" sanılır; yüzü kızaranlar ise ezik. Oysa yazar; bir insanın başkasının hakkını alırken, bir yalan söylerken veya gereksiz yere övünürken "utanmasının (yüzünün kızarmasının)", onun zayıf olmasından değil; tam aksine içinde mükemmel çalışan bir vicdanı, bir ahlakı ve asil bir "kişiliği" barındırmasından kaynaklandığını harika bir şekilde savunur.