Bu söz, psikolojik ve varoluşsal bir gerçeği çarpıcı bir metaforla ifade eder: yüzleşmekten kaçındığımız, bastırdığımız, görmezden geldiğimiz her şeyin aslında ortadan kalkmadığını, aksine zamanla birikerek üzerimizde ağır bir yük oluşturduğunu belirtir. Tıpkı bir sırrın ağırlığı ya da çözülmemiş bir sorunun giderek büyümesi gibi, örtbas ettiğimiz duygular, travmalar veya gerçekler bilincimizin ve yaşamımızın derinliklerinde birikerek bizi içeriden kuşatır.

Bu durum, bireyin kendini gerçekleştirmesini engeller ve otantik bir yaşam sürmesinin önüne geçer. Üzerini örttüğümüz her şey, aslında kendi kendimize kurduğumuz görünmez bir hapishane haline gelir ve eninde sonunda o ağırlığın altında ezilme tehlikesiyle karşı karşıya kalırız; zira kaçtığımız her gölge, peşimizden gelmeye devam eder ve bizi kendi içine hapseder.