Bu söz, uzlaşmanın doğası ve sınırları üzerine yapılmış politik ve felsefi bir tespittir. Uzlaşmanın günü kurtaran, geçici ve kriz anlarında koruma sağlayan bir araç (şemsiye) olduğunu; ancak kalıcı, güçlü ve devrimsel adımlar atmak, köklü yapılar inşa etmek (temel atmak) için tek başına yeterli olamayacağını, kararlılık gerektirdiğini savunur.