Bu kendiyle alay eden (muhtemelen Aki Kaurismäki veya benzeri bir bağımsız yönetmene ait) sinematografik itiraf; sanattaki sembolizm ile çiğ gerçekçilik arasındaki farkı mizahi bir dille ortaya koyuyor. Usta yönetmen Tarkovsky'nin şiirsel sinemasında yağmur, ruhsal bir arınmayı, ilahi bir dokunuşu veya varoluşsal bir temizlenmeyi simgeleyen kutsal bir metafordur. Ancak bu alıntıyı yapan kişi, kendi sanatında veya dünya görüşünde böylesine yüksek, ulvi anlamlar aramadığını; hayatın ve doğanın en çıplak, en kaba halini yansıttığını belirtiyor. Onun dünyasında yağmur bir mucize değil, sadece insanların ayakkabılarını kirleten, hayatı zorlaştıran bir çamur nedenidir. Sanatsal tevazunun ve realizmin harika bir ifadesidir.