Cahit Sıtkı Tarancı'nın o meşhur "Otuz Beş Yaş" şiirinin ilk ve en varoluşsal dizesidir. (Dante'nin İlahi Komedya'sındaki "Hayat yolunun yarısında..." girişine de atıf yapar). Şair, insanın 70 yıllık ortalama ömrünü temel alarak; 35 yaşın, gençliğin bittiği, saçlara ilk akların düştüğü, ölüme ve yaşlılığa doğru yokuş aşağı inilmeye başlandığı o kritik dönemeç ("yolun yarısı") olduğunu söyler. Bu dize, yıllarca edebiyatımızda yaşlanma korkusunun, zamanın o acımasız ve durdurulamaz akışının ve gençlikle vedalaşmanın en ikonik (ve biraz da hüzünlü) sembolü haline gelmiştir.