Bu söz, insan varoluşunun temel bir paradoksunu ve derin bir felsefi gerçeği ortaya koyar. Ölümlülüğümüzü idrak etmek, hayatın sonlu bir armağan olduğunu anlamak demektir. Bu bilinç, zamanın kıymetini bilmemizi, ertelemememizi ve her anı dolu dolu yaşamamızı sağlar. Ölümün kesinliğini kabul etmek, bizi anın içine çeker ve gerçek anlamda var olmanın kapılarını açar.

Aksine, ölüm korkusuyla yaşamak, bireyi sürekli bir kaygı ve kaçınma hâline sokar. Ölümden korkan kişi, risk almaktan, yeni deneyimlere atılmaktan ve hayatın sunduğu tüm ihtimalleri kucaklamaktan çekinir. Bu korku, aslında bir yaşam felcidir; insanı kendi potansiyelinden ve gerçek deneyimlerden alıkoyarak onu sadece "var olmaya" mahkûm eder, "yaşamaya" değil. Dolayısıyla, gerçek yaşam, ölümün gölgesini kucaklayabilen cesur ruhlara aittir.