(Dünyadaki savaşlara, yoksulluğa ve mülteci çocuklara dair yazılmış sarsıcı bir utanç manifestosudur). İnsanlığın en büyük günahını yüzüne vurur. Sokaklarda yatan, enkaz altında kalan, bombalar altında sıcak bir yatağı bile olmayan (yastığı taş, tavanı gökyüzü olan) o masum ve çaresiz çocuklara karşı, yetişkinlerin, siyasetçilerin ve bizim sessizliğimizin affedilmezliğini anlatır. "Bizi hiç affetmeyin" diyerek, o çocukların acıları karşısında insanlığın iflas ettiğini ve sonsuz bir vicdan azabını (ve bedduayı) hak ettiğini itiraf eder.