Bu söz, insan doğasının iki temel bileşeni arasındaki kritik ayrımı vurgular: doğuştan gelen potansiyel ile yaşam boyu süren kişisel gelişim. Yetenek, bir bireyin doğuştan sahip olduğu veya doğal yatkınlıklarıyla kolayca geliştirdiği bir beceri veya kapasiteyi ifade eder; bu, tabiri caizse, evrenin veya genlerin bir lütfudur. Bir armağan olması, onu elde etmek için başlangıçta özel bir çaba sarf edilmediği anlamına gelir.

Ancak karakter, kişinin değerleri, etik duruşu, dürüstlüğü, empati yeteneği ve zorluklar karşısındaki tutumu gibi niteliklerin bütünüdür. Bu nitelikler, bilinçli tercihler, alınan kararlar ve karşılaşılan durumlar karşısında sergilenen davranışlarla zamanla inşa edilir. Yetenek bir kapıyı açabilirken, karakter o kapıdan geçtikten sonra nasıl bir insan olacağımızı ve yeteneğimizi hangi amaçlar için kullanacağımızı belirler. Bu ayrım, bireyin kendi kaderini şekillendirmedeki iradesinin ve sorumluluğunun altını çizer.