Bu söz, zekayı sadece analitik bir problem çözme becerisi veya kasvetli bir bilgi yığını olarak gören yaygın yanılgıyı yıkarak, onu varoluşsal bir hafiflik ve neşeyle ilişkilendirir. Gerçek entelektüel derinlik, hayatın karmaşıklığını ve absürtlüğünü kavrayıp bunlarla başa çıkabilme becerisidir. Zeki insan, dünyanın ağırlığı altında ezilmek yerine, olaylara üst bir perspektiften bakarak mizahı ve neşeyi bir kalkan olarak kullanır.

Psikolojik açıdan neşe, zihnin esnekliğini ve hayata karşı duyulan o çocuksu merakın korunduğunu gösterir. Bilgiyi yük edinmeyen, aksine onu bir özgürleşme aracına dönüştüren zihinler, yaşamın trajedilerini bile birer oyun gibi algılayıp içsel bir huzura ulaşırlar. Dolayısıyla neşe, her şeyi anlamış olmanın getirdiği o hafif ve bilgece kabullenişin en asil dışavurumudur.