Bu söz, bireysel sorumluluk ile toplumsal sorumluluk arasındaki kritik ayrımı ve bağlantıyı vurgular. Kişinin ibadetleri, inançları ve manevi pratikleri tamamen kendi iç dünyasına ait olup, bu alandaki eksiklik veya fazlalıklar yalnızca bireyin kendi vicdanını ve ruhsal yolculuğunu ilgilendirir. Bu, kişisel özgürlük ve bireysel hesap verebilirliğin bir ifadesidir.

Ancak adaletsizlik, bu dar bireysel çerçevenin ötesine geçer. Bir yerde haksızlık yaşandığında, bu sadece mağdur olanı değil, insanlık onurunu ve toplumsal vicdanı zedeler. Bu durum, adaletsizliğin tüm insanlığın ortak meselesi olduğunu, çünkü bir yerde adaletin çiğnenmesinin, tüm insanlığın ortak ahlaki ve felsefi temellerini sarsan bir yara olduğunu anlatır. Dolayısıyla, adaletsizliğe karşı durmak ve onu gidermek, her bireyin kolektif bir sorumluluğudur.