Bu söz, insan olmanın derinliğini, bilincin ve duyarlılığın getirdiği kaçınılmaz yükü felsefi bir boyutta ele alır. Burada bahsi geçen daha fazla insan olmak, biyolojik bir varoluşun ötesine geçerek yüksek bir empati, farkındalık ve vicdan düzeyine ulaşmaktır. Bir insan çevresindeki acılara, adaletsizliklere ve hayatın geçiciliğine karşı ne kadar duyarlı hale gelirse, ruhundaki keder de o derece büyür. Çünkü cehalet konforludur; oysa bilinç, beraberinde derin bir sorumluluk ve hüzün getirir. Psikolojik açıdan bu durum, kişinin dünyayla kurduğu bağın gücünü gösterir. Keder, bir zayıflık göstergesi değil; aksine, başkalarının acısını kendi içinde hissedebilen, varoluşun trajedisine gözünü kapamayan gelişmiş bir ruhun ve gerçek anlamda insanlaşmanın en asil bedelidir.