Bu söz, iktidar ve ahlak arasındaki ezeli çatışmayı sarsıcı bir mantık silsilesiyle ortaya koyan, politik felsefenin en yalın manifestolarından biridir. Tarihi derinliği olan bu çıkış, yönetenlerin şatafat tutkusunu iki ucu keskin bir etik çıkmazla sorgular.

İlk ihtimalde, kişisel servetin kamusal alanda böylesine debdebeli kullanılmasını bireysel bir ahlak sorunu olan israfla nitelerken; ikinci ihtimalde ise halkın hakkının gasp edilmesini toplumsal bir suç, yani ihanet olarak tanımlar. Psikolojik açıdan bu ifade, güç sahibinin kendi vicdanıyla yüzleşmesini sağlayan sarsıcı bir ayna görevi görür. Kurulan bu kusursuz diyalektik, adalet arayışının zamansız çığlığıdır. Gücü elinde bulunduranın sorumluluğunu hatırlatan bu yaklaşım, her dönemde geçerliliğini koruyan evrensel bir yönetim etiği dersidir.