Bu söz, insanın kendi içsel çıkmazlarından ve varoluşsal yalnızlığından kurtulmasının yolunun diğerkâmlıktan, yani başkalarının hayatına dokunmaktan geçtiğini savunur. Psikolojik açıdan birey, kendi acılarına ve egosuna sıkışıp kaldığında zihninde aşılması güç bir hapishane yaratır. Ancak odağını dış dünyaya, ötekinin yaralarını sarmaya ve onun yükünü hafifletmeye çevirdiğinde, kendi acısının da hafiflediğini ve hayatın derin bir anlam kazandığını fark eder.

Felsefi boyutta ise bu düşünce, insanı sadece kendi bencil varlığıyla değil, toplumsal bağlarıyla ve empati yeteneğiyle tanımlar. Başkasına uzatılan her yardım eli, aslında kişinin kendi içsel karanlığına tuttuğu bir fenerdir. Kendimizi kurtarmanın yolu, başkalarının kurtuluş mücadelesine ortak olmaktan geçer; çünkü insan, ancak bir başkasının gözlerindeki ışıkta kendi ruhunun aydınlığını ve gerçek özgürlüğünü bulabilir.