Bu söz, insanın doyumsuz doğasına ve sınırsız arzularının yarattığı varoluşsal krize dikkat çeker. İsteklerin sınırsız, imkanların ise sınırlı olduğu bu dünyada nefse sınır koyamamak, insanı sürekli bir tatminsizliğe, hırsa ve nihayetinde mutsuzluğa sürükler. Mutluluğun ve içsel huzurun, sahip olmayı artırmakla değil, arzuları denetim altına almakla mümkün olabileceğini felsefi bir yaklaşımla ortaya koyar.