Bu söz, melankolinin, hüznün ve çekilen acıların insan ruhunda yarattığı o derin, estetik ve arındırıcı hazzı (katarsis) ifade eder. Acının, insan bilincini keskinleştirerek varoluşu hissetmesini sağladığını, yüzeysel neşelerin sunamayacağı trajik bir güzellik ve bilgelik barındırdığını savunur.