Bu söz, öğrenme sürecinin fiziksel ve zihinsel dinamiklerini harika bir metaforla ele alıyor. Buradaki açlık, sadece fiziksel bir ihtiyaç değil, bilgiye ve keşfetmeye duyulan o dinmek bilmeyen merakın sembolüdür. Felsefi açıdan, insanın kendini tamamlanmış hissettiği an, gelişimin durduğu andır. Psikolojik olarak ise konfor alanı ve doymuşluk hissi, zihni tembelliğe iter. Zihin, ancak bir arayış ve eksiklik hissiyle uyarıldığında en yüksek performansına ulaşır.

Dolayısıyla, gerçek bir öğrenci her zaman entelektüel bir açlık içinde olmalı, bildikleriyle yetinmemelidir. Dolu bir mide, yani zihinsel doymuşluk, insanı hantallaştırır ve sorgulama yeteneğini köreltir. Keskin bir zekanın sırrı, her zaman daha fazlasını arzulayan o yapıcı huzursuzlukta saklıdır.