Kalın kitapların ve "çok konuşmanın/bilgiçlik taslamanın" o şişirilmiş boşluğunu deşifre eden harika bir analitik (Şark) aforizmadır. Tıpkı bütün enerjisini gösterişli yapraklara (şekle) harcayan ve bu yüzden meyve (öz/ürün) veremeyen kısır bir ağaç gibi; yüzlerce sayfa süren, ağdalı cümlelerle (yapraklarla) doldurulmuş kitapların da (veya çok konuşan insanların da) aslında anlatacakları gerçek, faydalı ve vurucu hiçbir "fikir/özleri" (meyvesi) yoktur. Yazar; bilgeliğin ve gerçeğin, gösterişte (uzunlukta) değil, tam aksine kısalıkta, sadelikte ve "azlıkta" (özde) gizli olduğunu kusursuz bir doğa metaforuyla anlatır.