Ahlakı sadece dışarıdan dayatılan kurallara uymakla kazanılamayacağını, insanın içsel yapısından, empati gücünden ve vicdani zekasından kaynaklanan doğal bir kavrayış yeteneği olduğunu savunan felsefi bir tespittir. Zekası yetersiz birine zorla bilgi yüklemenin imkansızlığı gibi, özünde ahlaki duyarlılık ve vicdan barındırmayan bir karakter yapısına da ahlak kurallarını zorla benimsetmenin mümkün olmadığını ifade eder. Bu bakış açısı, ahlakı şekilsel bir terbiyeden öte, karakterin derinliklerinde yer alan evrensel bir potansiyel olarak görür ve samimi bir vicdani olgunlaşmanın önemine dikkat çeker.