Hayata yenilmiş, psikolojik olarak tamamen çökmüş ve tükenmiş bir insanın (veya bir intihar mektubunun); dünyadaki tek şefkatli, yargılamayan limanına ("Annesine") yazdığı o yürek yakan, çaresiz veda/itiraf cümlesidir. Evladı yemek yemediğinde ("öğün atladığında") bile içi parçalanan o fedakâr annenin; evladının asıl fiziksel olarak değil, görünmeyen devasa travmalar, hayal kırıklıkları ve kalp kırıklıkları ("ruhundan akan kan") yüzünden için için kanayarak öldüğünü bilmemesi; bilse kahrından öleceği gerçeği o boğucu bir duygu seliyle okura aktarılır.