Karşılıksız, platonik ve hiçbir beklentisi olmayan saf aşkın en naif (halk edebiyatı) itirafıdır. Modern dünyadaki "Sen bana ne verirsen ben de sana onu veririm" şeklindeki ticari ve çıkarcı ilişkilere karşı bir isyandır. Aşık, karşısındaki kişinin onu sevmeyeceğini, ona gelmeyeceğini, hatta onu umursamayacağını (gelmesen de) çok iyi bilmektedir. Ancak o kişinin varlığı bile, şairin içindeki o sevgiyi tek başına (olsun sevdiğim) yaşatması için yeterlidir. Beklentisiz aşk, en büyük özgürlüktür.