Bu söz, Doğu coğrafyasının üç büyük dilini estetik ve işlevsel açıdan mukayese ederek Türkçenin barındırdığı derin yaratıcılığı ve ifade zenginliğini vurgular. Arapçanın kurallı ve yapısal gücü onu temel bir iletişim aracı kılıp asıl dil tanımına oturturken, Farsçanın lirik ve melodik yapısı zihinde hoş bir seda bırakan bir tatlıya benzetilir. Ancak Türkçeye atfedilen sanat sıfatı, onun sadece bir aktarım aracı olmadığını, aksine esnek, işlenmeye açık ve ruhu şekillendiren dinamik bir yapıya sahip olduğunu gösterir.

Psikolojik açıdan bu durum, Türkçenin duyguları kalıplara sıkıştırmadan, adeta bir heykeltıraş gibi yontarak ifade etme gücünü simgeler. Dil, onu konuşan toplumun dünyayı algılama biçimidir; Türkçeyi sanat olarak tanımlamak, bu dilin yaşamı estetik bir süzgeçten geçirerek yeniden inşa etme becerisinin en somut kanıtıdır.