Bu söz, insanlığın ekonomik ve psikolojik evrimindeki en büyük kırılmalardan birini felsefi bir derinlikle gözler önüne seriyor. İlkel toplumlarda borç, somut, ritüelistik ve ödenebilir bir takas ilişkisiyken; modern kapitalist sistemde ontolojik bir varoluş biçimine, yani asla bitmeyecek bir suçluluk ve bağımlılık döngüsüne dönüşmüştür.

Kapitalizm, bireyi sadece maddi olarak değil, zihinsel ve ruhsal olarak da "ebedi borçlu" kılarak kontrol altında tutar. Bu durum, modern insanın üzerinde sürekli bir kaygı ve geleceği ipotek altına alınmışlık hissi yaratır. Özgürlük illüzyonu içinde yaşayan günümüz insanı, aslında ömrünü hiç bitmeyecek bir borcu ödemeye adamış trajik bir figürdür. Sistem, insanı ürettiği değerle değil, ödemekle yükümlü olduğu bu sonsuz borçla tanımlayarak kendi sürekliliğini garanti altına alır.